بچه ها حاصل تربیت ما هستند، آنها را مقصر ندانیم .

بچه ها حاصل تربیت ما هستند، آنها را مقصر ندانیم

وقتی چیزی را قضاوت، محکوم و یا در برابر آن مقاومت میکنیم، هرگز نمی توانیم آن را بفهمیم و یا درک کنیم.

ما فکر می کنیم ؛ مثلا وقتی بچه مان کار اشتباهی میکند اگر در برابرشان بایستیم و تحقیر یا سرزنشش کنیم و یا ادب را به او گوشزد کنیم بهترین کار ممکن را کرده ایم و باعث می شویم او دیگر خطا نکند. غافل از اینکه همه اینها در لایه های زیرین ذهن او تلنبار شده و بعد از مدتی به صورت ناهنجاری و یا استرس، بد اخلاقی، بزهکاری، نافرمانی و غیره در او ظاهر می شود. این یعنی تقویت هویت فکری در بچه های معصوم .

این یعنی ایجاد فاصله بین بچه ها و زندگی ما هر چه که فکر می کنیم، و حتی دور از چشم بچه ها انجام میدهیم به یکدیگر بد اخلاقی و با هم دعوا می کنیم؛ فکر میکنیم چون بچه ها را از این فضا دور کرده ایم، تاثیری در آنها نخواهد داشت. غافل از اینکه فرکانسها و ارتعاشهای ایجاد شده در رفتار ها و برخوردهای ایجاد شده در فضای خانه در ما و در اسباب و وسایل خانه باقی می ماند و تا مدتها فضای خانه را مسموم میکند و نه تنها بچه ها بلکه دیگران را هم تحت تاثیر مخرب خود قرار میدهد .

اجازه دهیم بچه های پاک و معصوم با روحیات خودشان بزرگ شوند، آنها را مثل خودمان بزرگ نکنیم. فکر نکنیم خودمان خیلی خوب و اجتماعی و موفق بزرگ شده ایم . اگر کمی صادق باشیم و به درون خودمان مراجعه کنیم خواهیم دید چه غوفایی در درونمان برپاست .

همه نگاهها، اندیشه، طرز تفکر ها، باور ها، اعمال و غیره ما در بچه تاثیر می گذارد ؛فکر نکنیم اگر بچه ها باورمند بزرگ شوند بسیار عالی است،نه این اشتباه بزرگی است برای اینکه اکثر ما انسانهای باورمند هستیم، حال ببینیم زندگی و روحیاتمان در چه وضعی است، پراست از استرس ،درد و رنج و آشفتگی و فشار های روحی و روانی.

تنها یک باور به بچه های خودمان یاد بدهیم

اینکه ما هوشیاری هستیم و تمام زندگی ما را این هوشیاری الهی کنترل و اداره می کند، به آنها یاد بدهیم کافیست خودمان را همسو با آن بکنیم البته و صدالبته بچه ها با این هوشیاری بدنیا می آیند فقط باید با کنار کشیدن خودمان اجازه دهیم نسبت به این هشیاری و عظمت الهی آگاه باشند.

پدر و مادر ها فقط یک وظیفه دارند ، تامین امینت و آسایش بچه ها ؛غیر از این هر کاری کنیم ،ظلم به آنهاست .

اگر دقت کرده باشیم همه بچه ها بدون استثنا شاد و آرام هستند انگار در برکه ای از شادکامی و صلح غوطه ور هستند .

ولی همین که از مرحله نوزادی و بچگی عبور کرده و یواش یواش از ما بزرگتر خوب و بد ، گناه و بی گناه ، زشت و زیبا ، دروغ و دو رویی و ریا و غیره را یاد گرفتند آرام آرام شادابی و صلح از آنها دور می شود.

تربیت کودک، رفتار با کودک، مهارت هایزندگی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 × 5 =

منوی سریع


  • صفحه اصلی
  • درباره ما
  • ارتباط با ما
  • آرشیو

شبکه های مجازی


در صورتی که سوالی داشتید... با شماره زیر با ما در ارتباط باشید 09159751912

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت مربوط به انجمن ایلیک می باشد

طراحی سایت توسط هشت بیت